“สิบคนหาความรัก แสนคนหาข้าวแดก”

คำพูดของเพื่อนผม คงจะไม่เกินจริงนัก เพราะแค่ออกไปข้างนอก ก็มีคนที่ “แค่มีกินก็บุญแล้ว” อยู่เต็มไปหมด ถึงจะไม่เห็นขณะนั้น แต่เชื่อเหอะว่ามี

เช้านี้ผมได้อ่านกระทู้หนึ่งในพันทิป ห้องศาลาประชาคม เป็นการแชร์ประสบการณ์ทางอาหารที่…ไปอ่านเอาเองละกัน (ลิงค์อยู่ท้ายโพสต์)

บางคนอาจจะอ่านแล้วรูสึกว่า เอ๊ย เคยเหมือนกัน เอ๊ย กุอย่างแย่ก็มาม่าว่ะ แต่ทั่นผู้ชมครับ มันมีแย่กว่านั้นครับ แย่กว่ามากด้วย ขนลุกเลย

แม้ว่าสิ่งที่กินจะสุดโต่งขนาดไหน แต่สิ่งที่มากับมื้ออาหารเหล่านั้นคือสตอรี่ครับ ที่ถึงแม้ว่าจะมีเหตุอะไรให้อดก็ตามที (เข้าท่าบ้าง งี่เง่าบ้าง) แต่ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันครับว่า มันดีแค่ไหน มันน่าซาบซึ้งแค่ไหน ที่ได้มีกิน ทำให้ผมนึกถึงตอนหนึ่งใน “เดินสู่อิสรภาพ” ของ ดร.ประมวล เพ็งจันทร์ ที่ระหว่างการเดินทางแล้วหิวจนตาลาย หมดแรง และไม่มีเงินแม้แต่บาทเดียว แล้วมันดีแค่ไหนที่มีคนเอาข้าวให้กิน คำว่า “กันตาย” มันไม่เว่อร์เลยครับ

แต่สิ่งที่ผมอยากจะสื่อสารในโพสต์นี้ ไม่ใช่จะมาต่อว่า คนที่ทานอาหารราคาแพง หรือทานเยอะ ๆ ว่าคุณมันแย่ คุณมันไม่คิดถึงคนจนนะครับ แต่อยากจะชวนคิดว่า เมื่อคุณกินอาหารเป็น input แล้วกลายเป็นพลังงานให้คุณนั้น output ที่ออกของคุณมันคุ้มค่ากับ footprint (ทั้ง ecological และ social) ที่มันต้องแลกมาเพื่อให้ได้อาหารที่อยู่ตรงหน้าคุณหรือเปล่า มันคุ้มกับมีเธนที่ปล่อยออกมาจากเล้าหมู – ยาฆ่าแมลงที่ถูกชะลงไปในแม่น้ำ – ความสิ้นหวังของเกษตรกรในระบบ contract farming – กล้ามเนื้อที่อักเสบของคนแล่เนื้อซ้ำ ๆ ในโรงงาน – หรือแม้กระทั่ง ไอน้ำมันปริมาณมากที่เข้าจมูกของคนที่อยู่หน้าเตาตลอดเวลา หรือไม่ ???

ก็อาจจะจริงถ้าใครจะเถียงว่า “งั้นมึงก็แดกหญ้าสนามหลวงละกันจะได้ไม่มี footprint” เอิ่ม มันก็อาจจะทำได้ครับ แต่ไม่แน่ใจว่ามันจะ “กันตาย” ได้หรือเปล่า (ลองอ่านกระทู้ดูเมนูประกอบ) แต่ผมว่าเราทำได้สองวิธีครับ อันแรกอาจจะซอฟต์กว่าแดกหญ้าหน่อยก็คือ กินแต่พอดีครับ จะถูกจะแพงก็ช่างคุณเถอะ แต่อย่ามากไป น้อยไป ให้ร่างกายสมบูรณ์ประคองสมองจิตใจให้มั่นคงเป็นดี อีกอย่างก็คือ be more productive ครับ ผมว่าถ้าเรากินเท่าเดิม แต่เราทำอะไรที่ beneficial ต่อสังคมหรือคนรอบข้างเราได้ดีขึ้น มันก็คือดีขึ้นครับ เหมือนวลีที่ว่า “ไม่เสียของ”

อาหารที่แย่ที่สุดในแง่คุณภาพนั้น ก็อาจจะเป็นอาหารที่ดีที่สุดในการเรียนรู้ชีวิตของใครบางคน สำหรับผม อาหารที่แย่ที่สุด ไม่สิ น่าเสียดายที่สุด น่าจะเป็นมื้อที่เรากินเข้าไปแล้ว…ก็ไม่ยี่หระต่อการมีชีวิตตนเอง คนอื่น แถมมิหนำซ้ำยังปล่อยตัวเองให้มัวเมากับหลุมตมแห่งบริโภคนิยมนะครับ

 

กินอย่างมีสตินะครับ (ข้าวไม่ติดคอด้วยนะเออ)

ที่มา http://www.pantip.com/cafe/social/topic/U12278841/U12278841.html

 

Advertisements