สองปีที่ผ่านมา blokkirk.wordpress.com ก็ออกบทความแนะนำและวิจารณ์ร้านอาหารมา 6 งาน เป็นของภูเก็ตซะ 5 งาน หลังจากงานที่ 6 ทุกอย่างก็เงียบหายไป ตอนนั้นก็สงสัยว่า ทำไมเราถึงไม่อยากทำต่อ ทั้ง ๆ ที่เราก็ชอบชิม ไม่นานนักก็ได้คำตอบว่า เราเองก็อยากจะแนะนำ ร้านที่เราภูมิใจ เราโตกับมันมา ในฐานะพลเมืองภูเก็ตแล้ว อยากจะบอกว่า อาหารเหล่านี้ ผ่านการทดสอบมาด้วยกาลเวลามาไม่น้อย เพียงพอที่จะบอกว่า นี่แหละ ความอร่อยของภูเก็ต ที่ควรจะถูกบอกกล่าว หาใช่ร้านบางร้าน ที่อร่อยก็ไม่อร่อย คนจากที่อื่นได้ยินชื่อเสียงของอาหารภูเก็ต เข้ามากินมึน ๆ ก็ไม่อร่อย สุดท้าย ก็ไปบอกต่อว่า “อาหารภูเก็ตไม่อร่อย” ฟังแล้วช้ำ

ช่วงเวลาที่ได้อยู่ภูเก็ตก็มีแรงบันดาลใจใหม่ ๆ โจทย์ใหม่ ๆ ให้ผมได้เสมอ แต่พอขึ้นมากรุงเทพฯ แล้ว ผมจะไปปกป้อง หรือภูมิใจในอะไร? เลยหยุด เพราะรู้สึกว่า “บางร้านก็ปล่อย ๆ แม่งไปเหอะ”

ผมหลงลืมอะไรบางอย่าง…

ผมลืมไปว่า อาหารก็คืออาหาร ประกอบจากคาร์บอน ไนโตรเจน ออกซิเจน และธาตุอื่น ๆ ไม่ต่างกัน เหตุใดเราจึงบังคับตัวเองให้ดูแคลนอาหารที่ไม่ใช่ของท้องถิ่นบ้านเรา อาหารฟาสต์ฟู้ด อาหารยี่ห้อตามห้าง อาหารสำเร็จรูป หรือหมั่นไส้อาหารร้านเก๋ ๆ ที่เปิดใหม่ อาหารไทยจากเชฟฝรั่ง หรือขนมสไตล์ต่างประเทศที่เป็นที่นิยมใจไทยเล่า?  อะไรกินแล้วทำให้ชีวิตเดินต่อไป เราก็ต้องขอบคุณเค้าทั้งนั้น

ผมจึงกลับมา…

กลับมาบอกกล่าว กลับมาแบ่งปัน กลับมาร่วมวงสนทนา กับทุกคนอีกครั้งว่า “ที่กินน่ะ กินแล้วได้อะไร” โดยไม่เกี่ยงว่าจะกินอะไร สำหรับผมแล้ว การได้กินอะไรที่ไม่เคยกินมาก่อนนั้น เป็นประสบการณ์แสนวิเศษที่เกิดขึ้นภายในอย่างประหลาด โมเลกุลของกลิ่นและรสชาติที่ค่อย ๆ พยายามเบียดแทรกเพื่อระเหยไปกระตุ้นเซลล์รับสัมผัสในโพรงจมูกนั้น สร้างความหฤหรรษ์ได้เสมอ ไม่เฉพาะผมที่อยากบอก แต่ผมก็อยากได้ยินจากผู้อ่านด้วย

ขอต้อนรับสู่บ้านใหม่ wisetniyoms.wordpress.com และสวัสดีทุกคนอีกครั้งครับ

วิเศษณ์นิยม

ปล. อย่าลืม subscribe เพื่อรอรับตอนใหม่ร้อน ๆ จากเตาหน้า mailbox ของท่าน เพียงแค่กรอก email นะครับ 🙂   ——->>>

Advertisements